( In mijn uppie op de fiets naar Zwitserland- Davos 2022)

Na 80 kilometer fietsen kom ik aan bij de B&B van Anna. Het blijkt een oude pastorie in een ingeslapen dorpje in het noorden van Frankrijk.

Tegen de muren kruipt onstuimig een Blauwe Regen tot onder de dakpannen en ze drukt de lila Louvre-luiken vrolijk uit hun scharnieren. In de tuin lijkt ‘vrijheid blijheid’ het thema. Brandnetels prikken in mijn enkels en tal van kruiden krioelen door elkaar, houden zich aan geen enkel opgelegde grens.

Prachtig vind ik dat, bij een ander.

Ik stap de B&B binnen en weet niet waar ik eerst moet kijken. Het huis staat tot aan de nok toe vol met Mariabeelden, prullaria, lampjes en theeblikken. Anna spaart theeblikken. Er staan er honderden. De muren zijn behangen met engeltjes, wijwaterbakjes en schilderijen. Heel voorzichtig slalom ik met mijn fietstassen tussen alle spullen door.

De oude vloeren van mijn kamer kraken bij elke stap die ik zet en lijken te bezwijken onder het gewicht van de geschiedenis. Vermoedelijk heeft mijnheer pastoor nog geslapen in mijn eikenhouten bed. Ik bedenk me dat de muizen hier waarschijnlijk een ware feestlocatie hebben en doe geen oog meer dicht.

’s Ochtends dringt de geur van vers brood mijn kamer binnen. Anna had het ontbijt volledig zelf gemaakt. Van de chocoladepasta tot het briochebrood, poffertjes, muffins, aardbeienjam en kaas. De hele tafel staat vol heerlijkheden.  Anna schenkt mijn koffie in een soort van soepkom. Ze vertelt dat dat vroeger gebruikelijk was op het platteland. Oud brood weekte men in de koffie.

Bij het vertrek  verontschuldigt Anna zich een beetje. ‘Ik heb niet bepaald een Ikea-huis”, zegt ze. Gelukkig niet, denk ik. Die avond schrijf ik een vijf-sterren Google recensie. De doorwaakte nacht was het helemaal waard.