Ik wilde weer sporten en toog naar Recreatieoord de Warande om te gaan aquasporten. Banen zwemmen vind ik saai en de sportschool heb ik lang geleden vaarwel gezegd.
In een sportschool ben ik altijd té. Te zwaar, te hoog BMI, té slechte conditie. Ik vind mezelf best oké, maar de sportschoolmeneer vind dat nooit.

Aquamix werd het dus, ook al had ik hierbij visioenen van bejaardensport.
In een degelijk sportbadpakje betreed ik het sfeervol verlichte, nou zeg maar donkere, zwembad. We krijgen een soort Donald Duckschoentjes aan waardoor onze benen willen drijven, wat uiteraard niet de bedoeling is.
Een zwembad vol vrouwen in al hun glories proesten en spetteren op de muziek als waren we weer negen jaar. Al mijn zwembandjes, al mijn ‘té’s’, schudden gezellig mee.
Als Diana Ross ‘upsight down’ begint te zingen gaan alle armen de lucht in en bewegen alle dames met echte dance-moves naar links. Ik voel me Jane Fonda, compleet met zweetband. De andere vrouwen voelen zich ook zo, ik zie het, iedereen straalt!

Na 3 kwartier, als juf Kiki ons volledig afgemat heeft en ik niet meer weet wat onder of boven water is, verlaat ik met iets getraindere buikspieren en buikpijn van het lachen het zwembad. Voor even was ik een prachtige zeemeermin. Oké, met wel iets meer plus dan min. Ik slaap die nacht als een roos. Een beetje spelen in het leven, té leuk.