Onze maandelijkse date speelde zich dit keer af op de Markerwadden. De lucht draagt een wollige grijze trui en aan de horizon tekenen de contouren van Amsterdam zich af. De zeven opgespoten eilanden in het Markermeer maken een onwezenlijke indruk. De stranden zijn puur en ongerept, on-Nederlands schoon en de vogels zingen vrolijk een liedje op het ritme van de stilte. Toch heb ik, zonder dat ik precies kan zeggen waar het aan ligt, het gevoel dat als ik naar de horizon zou zeilen, ik tegen de grijze hemel aan zou botsen en het paradijs als een zeepbel uit elkaar zou spatten.

Op de eilanden krioelt het van vogels van allerlei pluimage. De merkwaardigste soort wordt gevormd door de vogelaars zelf, voornamelijk grijs en onopvallend van kleur maar met verrekijkers en camera’s zó groot en vol vernuft dat alle andere vogeltjes hun privacy op dit eiland vol verleidingen wel kunnen vergeten. Toch wordt er hier geflirt, gevreeën en gebroed bij het leven. Het is een perfecte tussenstop voor vogels uit alle windstreken en het buitenlands ge-ekster is dan ook niet van de lucht. God schiep de aarde en de mens het paradijs. Goed gedaan Natuurmonumenten!  Dit is natuur die zich leent voor het doorknippen van linten, de koning en fanfare voorop, strik erom en niets meer aan doen. De natuur is maakbaar, toch?

Misschien toch niet helemaal.

Ineens was er namelijk die molshoop in het Markermeerse paradijs, lees ik op de website van Natuurmonumenten. Een mol? Die was daar niet bedacht, niet gescript en kon er ook helemaal niet zijn. Er leven geen zoogdieren op de Markerwadden behalve dan enkele vleermuizen.  Het molletje neemt meteen alle beschikbare ruimte in mijn hoofd in en ik ben de paradijsvogels alweer vergeten. Hoe kan een mol op de Markerwadden terecht zijn gekomen?

Heeft een of andere grapjas met vage bedoelingen het beestje uitgezet? Is zij ( ik weet zeker dat het een zij is), bang en onwetend, als verstekeling meegereisd op een schip? Heeft ze als een soort mythologische held maandenlang op een veenbonk door het Markermeer gedreven voordat ze uitgemergeld maar niet gebroken aanspoelde in het opgespoten paradijs? Of is ze komen zwemmen? Een mol kan verschrikkelijk goed zwemmen maar enkele kilometers  is misschien wel erg ver voor een stekeblind dier. Daarentegen: de meeste  mensen kunnen de elf-stedentocht ook niet zwemmen, maar er is er één die dat wel kon!

Het ware verhaal zullen we nooit weten maar deze mol verdient wat mij betreft een heldenstatus: De Mol van de Markerwadden!  Zij is het bewijs dat natuur helemaal niet maakbaar is, hoe graag wij mensen dit ook willen. Moeder Natuur vindt altijd een manier om haar autonomie terug te pakken. De ene keer met een molletje maar vaak ook met grover natuurgeweld. Ze herinnert ons steeds weer aan ons heerlijk menselijke onvermogen en zet ons terug als figuranten in een door haar zelf geregisseerde film. Wij mensen zullen altijd blijven proberen maar Moeder Natuur houdt onverstoorbaar de touwtjes in haar eigen doorleefde handen.