Het deed echt wel pijn. De uil kon zijn kop niet meer bewegen en alleen nog maar naar links kijken. Het was zijn eigen schuld geweest. Hij had het bontgekleurde anders-soortige vogeltje iets te uitbundig nagekeken, want tja, nafluiten mocht dan wel niet meer, kijken kon altijd. Of misschien kwam het omdat hij altijd zo lang stil zat, in dezelfde houding? Zitten is het nieuwe roken nietwaar?

En nu zat de uil hier, in de vogelopvang in Rotterdam, hoe was hij daar in godsnaam terecht gekomen? Twee keer per dag masseerde een mensen-meisje zijn verdraaide nek tegen de veren in. En om de dag kwam er een manu-uil-therapeut met een laser gun zijn stijve nek behandelen. De uil zuchtte diep, hij voelde zich hoogst ongemakkelijk met al die mensen die veel te dicht bij hem kwamen. Hij schreeuwde wel, maar ook hier geen vertrouwenspersoon waar hij terecht kon om te praten over ongewenste intimiteiten. Met al zijn wijsheid wist hij ook dat een verdraaide nek vanzelf weer overgaat. Goed warm houden, sjaaltje erom en na een weekje ben je weer het heertje. Dat wisten die verrekte mensendieren toch ook wel? Nu stond hij in alle kranten en was hij het slachtoffer van overijverige uilen-artsen die de natuur naar hun hand willen zetten.

Als de uil humor had gehad, dan had hij om de situatie kunnen lachen, maar ja, uilen lachen nu eenmaal niet.

Nu zat hij de lijdensweg diepongelukkig uit, hij had geen keus. Hoe het verhaal afloopt weet ik natuurlijk nog niet. Maar misschien ging het ongeveer zo: Na een week verklaarden de uilen-artsen hem genezen. Ze nodigden de pers uit bij de vrijlating van het dier. Opgelucht vloog de uil weg uit Rotterdam, hij keek nog eenmaal achterom, allemachtig blij met zijn herwonnen vrijheid, en knalde met een enorme smak tegen de Euromast.