OP 3 november is het Wereldkwallendag. (www.fijnedagvan.nl) Ergens op deze aardbol vond iemand met een voorliefde voor kwallen het nodig een feestdag uit te roepen. Snap ik helemaal, kwallen zijn bijzonder fascinerend. 

 We kennen ze allemaal en komen ze dagelijks tegen; kwallen. Deze kwallen hebben uiterlijk niets gemeen met de prachtige dieren in onze oceanen en zeeën. 

Waarom noemen wij mensen dan sommige van onze soortgenoten ‘kwallen’? 

De sierlijke parachutevormige weekdieren hebben geen bloed of hersenen. Kwallen in onze nabijheid hebben daar ook een gebrek aan denk ik soms. 

De meeste kwallen kunnen niet zwemmen en hebben geen idee welke kant ze uit gaan. Ze drijven mee met de getijden en stromingen. Denk even aan die ene kwal, die van kantoor, je baas, of die irritante gast bij de klantenservice van je telefoonprovider. Slijmerig kronkelen ze zich voort maar gaan ze een bepaalde richting uit? Dat waag ik te betwijfelen. 

Een hoofd vol water, geen ruggengraat, er zijn zóveel overeenkomsten tussen kwallen in zee en menselijke kwallen, het is onvoorstelbaar. Iemand heeft er blijkbaar echt over nagedacht voordat hij of zij de metafoor ‘een kwal van een vent’ de wereld in slingerde. Het slechte nieuws is; kwallen hebben alle massa-uitstervingen op aarde overleefd. Ze zijn nogal taai. Goed voor de biodiversiteit maar we zullen ze dus altijd blijven tegenkomen op ons werk, op school en in de kroeg. 

Ik griezel van dode kwallen op het strand maar ben je wel eens een kwal tegengekomen tijdens het snorkelen? Wat een wonderschone wezens zijn het dan met hun elegante tentakels en transparante soms lichtgevende kop. Ze lijken te dansen in het water.  

De enkele kwal die ik persoonlijk ken is misschien ook wonderschoon, wie zal het zeggen. Ik heb hem nog nooit door mijn duikbril bekeken. 

Yvonne Vlaskamp