Een groene mannetjes-kikker type sportschool, zit zich al een maand enorm aan te stellen in onze vijver. Hij gilt alles bij elkaar, blaast zijn wangen op als kauwgombellen en dat alles om de meisjes te lokken. Eerlijk is eerlijk, hij ziet er goed uit, onze fit boy. Groot, zelfverzekerd, goede billen. Maar de eerste ronde van de Voice of Holland zou hij zeker niet overleven.

Voor sommige vrouwtjes is het uiterlijk van een man echter enorm belangrijk en na een maand de hele buurt wakker houden wonen er vier andere kikkers in onze vijver. Of dit mannetjes of vrouwtjes zijn laat ik voor het gemak even in het midden, zover reikt mijn kennis over kikkers niet. Het gebrul gaat echter onverminderd door. Vier vrouwen zijn blijkbaar niet genoeg voor dit testosteron-bommetje.

De dames in deze commune houden zich overigens opvallend rustig. Ze doen geen enkele poging onze driftkikker te verleiden. Geen gedraai met de billen, geen getuite lipjes, er is nul komma nul interesse in de grote groene man. Deze lijkt ondertussen bijna uit zijn glanzende velletje te barsten, zo windt hij zich op.

Domme mannen brullen vaak het hardst.

De dames keren zich steeds meer van hem af. Ik begrijp het volledig, ik zou dit haantjesgedrag ook niet tolereren. Gefascineerd kijk ik toe. Het lijkt erop dat deze vrouwen een doel hebben: moeder worden. Ze zoeken een potentiële vader met goede genen, gespierd, een lekker ding. Dat ego veranderen ze later wel.

 Ik zou die vrouwen wel door elkaar willen rammelen, als ik ze vast zou durven pakken: Vlucht! Maar ik weet, de natuur laat zich niet dwingen. Ook wij mensen-meisjes hebben er duizenden jaren over gedaan om te beseffen dat je blaaskaken lekker moet laten staan blazen.

De dag dat een meisjes-kikker met een rugzak en opgestoken middelvinger de vijver zal verlaten maak ik waarschijnlijk niet meer mee.